غزل شمارهٔ ۳۴۶ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت
چه گویم من مکافات تو ای جان؟
که نیکی تو را جانا خدا گفت
ولیکن جان این کمتر دعاگو
همه شب روی ماهت را دعا گفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از محبت و لطف خداوند سخن می‌گوید و از احساسات خود نسبت به نعمت‌های الهی می‌سراید. او بیان می‌کند که نمی‌تواند از نیکی‌های خدا تشکر کند و می‌گوید که حتی بنده‌ای کم‌خود دعا کرده، اما خداوند به آن بنده لطف کرده و لطف‌های زیادی به او عطا کرده است. در پایان، اشاره می‌کند که شب‌ها، چهره محبوب را در دعا به یاد می‌آورد.