غزل شمارهٔ ۳۴۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و بی‌قراری ناشی از آن است. شاعر به زیبایی ("نگار") اشاره می‌کند که منبع بی‌قراری‌اش است. او می‌گوید که این عشق همچون آتش درونش را می‌سوزاند و اهل عشق از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر به کسی که معشوقش است هشدار می‌دهد که از خارهای عشق دوری کند و به جای آن به گل (زیبایی) روی آورد، چرا که عشق واقعی و ناب، مانند بهاری است که شمس تبریزی به تصویر می‌کشد.