غزل شمارهٔ ۳۸۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات
همچو خاتونان مه رو می‌خرامند این صفات
آن یکی دست تو گیرد وان دگر پرسش کند
وان دگر از لعل و شکر پیش بازآرد زکات
چون طلاق تن بدادی حور بینی صف زده
مسلمات مؤمنات قانتات تائبات
بی عدد پیش جنازه می‌دود خوهای تو
صبر تو و النازعات و شکر تو و الناشطات
در لحد مونس شوندت آن صفات باصفا
در تو آویزند ایشان چون بنین و چون بنات
حله‌ها پوشی بسی از پود و تار طاعتت
بسط جانت عرصه گردد از برون این جهات
هین خمش کن تا توانی تخم نیکی کار تو
زانک پیدا شد بهشت عدن ز افعال ثقات
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف ویژگی‌های خوب و صفات نیکوی انسانی پس از مرگ می‌پردازد. شاعر به تصویر کشیدن صفاتی می‌پردازد که پس از وفات، به انسان در آخرت خواهند پیوست. این صفات همچون حورهای بهشتی ظاهر می‌شوند و همگی به خاطر اعمال نیک فرد، در سمتی قرار می‌گیرند. شاعر از صبر و شکرگزاری به عنوان ویژگی‌های نیک یاد می‌کند و تاکید دارد که با اعمال خوب، بهشت به دست می‌آید. در نهایت، این اثر به تأکید بر اهمیت کارهای نیک و نیت‌های خوب در زندگی می‌پردازد.