غزل شمارهٔ ۳۹۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به دنبال سرچشمه‌ای است که باعث افزایش و برکت همه چیز شود و معشوقی می‌خواهد که آرامش را حتی به مردگان نیز ببخشد. او خود را مانند دریا می‌داند که از عمق و برتری برخوردار است و هم سنگ و هم گوهر در سایه فضل او به دست می‌آیند. در ادامه به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید حتی زاغ نیز از آن زیبایی بهره‌مند است. همچنین، شاعر بر این باور است که اگرچه ظاهر ممکن است عیوبی داشته باشد، اما معنای عشق و شور در دل عاشق بی‌نظیر است. او به جان اشاره می‌کند که از بالاترین مقام‌ها می‌باشد، حتی اگر در ظاهر دچار آلودگی باشد. در پایان، به قدوم شمس تبریزی اشاره می‌کند که باعث روشنایی و شادابی خانه اقبال و زندگی او شده است.