غزل شمارهٔ ۴۶۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساس غم و اندوه شاعر می‌پردازد و به رابطه میان عشق و غم اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر غم به زخشی مانند مو تبدیل شود، هیچ بار و عذابی نخواهد داشت زیرا این مقام بسیار شیرین است. او تأکید می‌کند که غم واقعی در دلی وجود دارد که از عشق تهی است و در جایی که محبوب نیست، غم نیز وجود ندارد. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر در دل احساس تنگی می‌شود، این ناشی از عدم وجود محبوب است و تنها عشق به معشوق می‌تواند این تنگی را برطرف کند. در نهایت، او به بوی دوست و زیبایی آن اشاره می‌کند که در دسترس نیست و می‌گوید که بی‌غمی وجود ندارد و باید از یاد یار لذت برد.