غزل شمارهٔ ۴۹۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، صوفیان که به جستجوی باده و مستی هستند، به هر سو می‌روند. آنها می‌گویند که باده مورد علاقه‌شان از خم خدا است و این مستی در هر مذهبی حلال و مجاز است. شاعر به زاهدان توصیه می‌کند که توبه را بشکنند، زیرا در چنین مجلسی، توبه از خطا دیگر معنایی ندارد. عشق و محبت را ترجیح می‌دهد و می‌گوید که عاشقان واقعی از دید مردم غافل‌اند و در غم و شادابی خود به راحتر می‌گذرانند. در نهایت، اشاره دارد به اینکه آشنایان در دریا غرق شده‌اند و دیگر نزدیکی به زندگی را فراموش کرده‌اند.