غزل شمارهٔ ۵۵۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جاذبه معشوق خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این زیبایی چنان تاثیر عمیقی بر دل او می‌گذارد که باعث دیوانگی‌اش می‌شود. دل شاعر به خاطر غم معشوق مانند پرندگان پرواز می‌کند و از خدا می‌خواهد که این حالت را برای او ابدی کند. شاعر به محبت‌های آسمانی و لطف‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که باده‌ای که در دست ساقی است، جهان را می‌چرخاند و سرنوشت او را رقم می‌زند. همچنین، او از غیرت معشوق سخن می‌گوید که مانع از عشق به دیگران می‌شود و دل او را از دیوانگی حفظ می‌کند. شاعر در نهایت با ابراز شکرگزاری به خاطر لطف‌های معشوق، خود را بنده او معرفی کرده و از عشقش به "شمس دین" سخن می‌گوید.