غزل شمارهٔ ۶۲۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد
گیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد
گر نیز بپوشد رو ور نیز ببرد بو
از خنبش روحانی صد گونه گوا دارد
آن مه چو گریزانه آید سپس خانه
لیکن دل دیوانه صد گونه دغا دارد
غم گرچه بود دشمن گوید سر او با من
با مرغ دلم گوید کو دام کجا دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت ماه شب‌افروز اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر ماه چهره خود را بپوشاند، دیگر چه فایده‌ای دارد. او می‌افزاید که حتی اگر ماه روی خود را بپوشاند و بوی خوشش را ببرد، روح او همچنان انواع مختلف زیبایی‌ها را دارد. در ادامه، شاعر به این نکته می‌پردازد که هرچند غم دشمنی دارد، اما دل دیوانه او همچنان در پی عشق و زیبایی است و سوال می‌کند که سحر و دام عشق کجا قرار دارد.