غزل شمارهٔ ۶۵۴ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر نکته که از زهر اجل تلختر آید
آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید
در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساخت
زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید
هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفت
زان پیش که جان را ز تو وقت سفر آید
از دعوت و آواز خوشت بوی دل آید
لبیک زنم نفخه خون جگر آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ شیرینی کلام و زیبایی ظاهری معشوق است. شاعر می‌گوید که هر نکته تلخی که از مرگ زودتر است، وقتی لب معشوق آن را بیان کند، به شیرینی شکر خواهد بود. او همچنین به زیبایی و جذابیت زلف و ابروی معشوق اشاره می‌کند و از این می‌گوید که جان‌ها به خاطر عشق به معشوق به سمت او می‌آیند. در نهایت، شاعر از دعوت و آواز دل‌انگیز معشوق یاد می‌کند و احساساتی عمیق و صمیمی را نسبت به او ابراز می‌کند.