غزل شمارهٔ ۶۶۲ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
اگر عالم همه پرخار باشد
دل عاشق همه گلزار باشد
وگر بی‌کار گردد چرخ گردون
جهان عاشقان بر کار باشد
همه غمگین شوند و جان عاشق
لطیف و خرم و عیار باشد
به عاشق ده تو هر جا شمع مرده‌ست
که او را صد هزار انوار باشد
وگر تنهاست عاشق نیست تنها
که با معشوق پنهان یار باشد
شراب عاشقان از سینه جوشد
حریف عشق در اسرار باشد
به صد وعده نباشد عشق خرسند
که مکر دلبران بسیار باشد
وگر بیمار بینی عاشقی را
نه شاهد بر سر بیمار باشد
سوار عشق شو وز ره میندیش
که اسب عشق بس رهوار باشد
به یک حمله تو را منزل رساند
اگر چه راه ناهموار باشد
علف خواری نداند جان عاشق
که جان عاشقان خمار باشد
ز شمس الدین تبریزی بیابی
دلی کو مست و بس هشیار باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عمق و زیبایی عشق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر جهان پر از مشکلات و سختی‌ها باشد، دل عاشق همچنان شاداب و گلزار خواهد بود. عشق می‌تواند به عاشق انرژی و امید ببخشد، به طوری که حتی در تنهایی هم او احساس نزدیکی با معشوق خود می‌کند. عاشق حقیقی باید از مشکلات نترسد و با شجاعت به سوی معشوق برود، چرا که عشق واقعی نتیجه حوصله و صبر است. شاعر همچنین به قدرت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند دل را به آرامش و صفا برساند، و این تنها در صورتی حاصل می‌شود که عاشق در جستجوی حقیقت باشد. در انتها، نام شمس‌الدین تبریزی به عنوان نماد عشق و آگاهی ذکر شده است.