غزل شمارهٔ ۶۶۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تحولی در زمان و فضا می‌پردازد. شاعر از تغییراتی صحبت می‌کند که با ورود شعبان و خروج رجب به وجود می‌آید. دل‌ها به عشق و تازگی زندگی جوانه می‌زنند و غم‌ها جایشان را به شادی می‌دهند. با آمدن فصل بهار، آرامش و شکوفایی بر دل‌ها حاکم می‌شود و انسان‌ها به شادی می‌پردازند. اشاره به خورشید و زیبایی‌هایی که با آمدن نور و روشنایی ظاهر می‌شود، نماد تغییر و امید است. همچنین، مشکلات و ناملایمات زندگی به فراموشی سپرده می‌شود و انسان‌ها به استقبال از زندگی می‌شتابند. در انتها نیز اشاره‌ایی به شخصیت شمس‌الدین و تأثیرات او در زندگی می‌شود. شعر در کل تجلی امید، عشق و نوید زندگی است.