غزل شمارهٔ ۶۷۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یادآوری لحظه‌های خوش عاشقانه خود می‌پردازد. او از زیبایی چهره معشوق و ناز و عتاب‌هایش صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که هرچند جزئیات آن ماجراها را به خاطر ندارد، اما حس خوشایند آن را به یاد دارد. همچنین، شاعر از شادی و لذت و جمع‌های خوش در باغ و گلزار سخن می‌گوید و حتی اگر مست عشق بوده، ولی زیبایی چهره معشوق را با هشیاری می‌ستاید.