غزل شمارهٔ ۷۱۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و جاذبه‌ای می‌پردازد که چون شعله‌ای نورانی و خرامان است. شب به خاطر ماه زیبایی که از دور می‌درخشد، به رنگ سپید درآمده و مستان را به بیداری و نوشیدن دعوت می‌کند. شاعر خود را به مثالی از عود می‌سوزاند و دلتنگی و شوقی عمیق را نسبت به معشوق ابراز می‌کند. همچنین، به عشاقی در صبر و انتظار اشاره می‌کند که در سختی‌ها و مشکلات قرار دارند. در نهایت، چهره عاشقان را به عنوان نماد عشق و زیبایی، و "شمس تبریز" را همچون نیرویی عظیم در نظر می‌گیرد که آثار و نفوذش در میان خلق نمایان است.