غزل شمارهٔ ۷۹۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با دعوت به شادی و خوشحالی آغاز می‌شود و آرزو می‌کند که همواره سرسبز و لبخند بر لبان انسان‌ها باشد. شاعر از عشق سخن می‌گوید و غمی را که نتواند شادی را ببیند، نفرین می‌کند. سپس به دوست داشتن و خوبی‌ها اشاره می‌کند و برای سلطان و جامعه دعا می‌کند که همه در مسیر حق قرار بگیرند. شاعر همچنین به نور احمد (پیامبر اسلام) و سعادت او اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که کسانی که در گمراهی هستند، تحت رهبری او به راه درست هدایت شوند. او از دل‌ها سخن به میان می‌آورد و می‌خواهد که دل‌ها پر از عشق و محبت باشد. در نهایت، نام شمس تبریز (عالم صوفی) را می‌آورد و آرزو می‌کند که نام او به عنوان درمان گمشده‌ها شناخته شود.