غزل شمارهٔ ۸۱۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و لذت از عشق و عشق‌ورزی اشاره دارد. شاعر درباره نوشیدن باده و حال خوشی که از آن به دست می‌آید، صحبت می‌کند و به نقش عشق در زندگی اشاره می‌کند. او از ساقی (میزبان) می‌خواهد که مراقب باشد و به تذکر می‌دهد که باید از رازهای عشق لذت برد. همچنین به زیبایی و نور آفتاب حسن اشاره شده که نمادی از عشق و زیبایی است. در نهایت، شاعر به شمس تبریز می‌پردازد و از او ستایش می‌کند.