غزل شمارهٔ ۸۱۹ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
اندک اندک جمع مستان می‌رسند
اندک اندک می پرستان می‌رسند
دلنوازان نازنازان در ره اند
گلعذاران از گلستان می‌رسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست
نیستان رفتند و هستان می‌رسند
جمله دامن‌های پرزر همچو کان
از برای تنگدستان می‌رسند
لاغرانِ خسته از مرعای عشق
فربهان و تندرستان می‌رسند
جان پاکان چون شعاع آفتاب
از چنان بالا به پستان می‌رسند
خرم آن باغی که بهر مریمان
میوه‌های نو زمستان می‌رسند
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
هم ز بستان سوی بستان می‌رسند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و آرامش اشاره دارد و بیان می‌کند که به مرور زمان افرادی با ویژگی‌های خاص و دلنشین به جمع می‌پیوندند. محبوبان و دلنوازان از راه می‌رسند و همچنین افرادی که از درد و رنج عشق خسته‌اند، با نیرویی تازه وارد می‌شوند. در این میان، هر کس با هدف خاصی به جمع می‌پیوندد و فضا را پربارتر می‌کند. به طور کلی، شعر به استقبال از انسان‌های با روح بزرگ و محبت اشاره دارد که در نهایت برای همگان خوشایند و مفید هستند.