غزل شمارهٔ ۸۲۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن بیانگر دعوت به امید و عزم است. شاعر از شنیدن نوید رسالت‌ها خبر می‌دهد و به بوی خوشی اشاره می‌کند که از عالم غیب به مشام می‌رسد. او تأکید می‌کند که هر چه غفلت و پنهانی در زندگی ما وجود دارد، با بوی آن نورانی و سپید می‌شود. انسان‌ها از عالم بالا به زمین آمده‌اند و حالا باید دوباره به سمت آسمان برگردند. شاعر مطرح می‌کند که باید از الفاظ و حرف‌ها فراتر برویم و به معنی عمیق‌تر آن‌ها بپردازیم. مانند طفل بی‌دندان که ناتوان از خوردن نان است، اگر انسان از معنا غافل بماند، به چیزهای واقعی دست نخواهد یافت.