غزل شمارهٔ ۸۴۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به بیان وضعیت انسانی می‌پردازد که از رنج‌های خود بی‌خبر است و نمی‌تواند لذت‌های زندگی را درک کند. بی توجهی به درد و رنج، باعث می‌شود که انسان حقیقت زیبایی‌ها را نبیند. همچنین اشاره‌ای به کم‌خبری و نادانی افراد در باره‌ی هنر و صنایع نیز وجود دارد. در نهایت به حالت مستی اشاره می‌شود، که نشان‌دهنده‌ی غرق شدن در لذت‌ها بدون آگاهی از حالات درونی و واقعی خود است.