غزل شمارهٔ ۸۶۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوب خود اشاره می‌کند و از بی‌وفایی او گلایه می‌کند. او بیان می‌کند که اگر محبوبش به آنان توجه نکرده، آنها چه گناهی کرده‌اند. شاعر تأکید می‌کند که عشق و زیبایی محبوب کافی است حتی اگر او نیکی نکند. او از وجود خانه‌ای پرنور بدون محبوب و زندگی‌ای خالی از صفا سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی و نور تنها به محبوب وابسته است و هر آنچه که به نظاره آمده، در اصل به خدا تعلق دارد. این شعر به نوعی تأملی بر عشق، زیبایی و وفا است.