غزل شمارهٔ ۸۹۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر نشان‌دهنده عشق و زیبایی است. بلبلان در باغ سرود می‌زنند و بوی گلستان از طرف باغ به مشام می‌رسد. باد صبا از زلف محبوب می‌وزد و در حالی که صبا در حال حرکت است، کسی آن را نمی‌بیند. در این لحظه نعمت‌های جاودانه به عاشقان داده می‌شود و دل‌های آتشین در دیگی از هوس می‌جوشند. نور عشق و حقیقت بر تمام عاشقان می‌تابد و پزشک محبت، روح جدیدی به آنان می‌دهد. همچنین، لطف الهی باعث می‌شود که همه نعمت‌ها و خوشبختی‌ها به مذبورترین افراد برسد. در نهایت، شمس تبریزی به عنوان مظهر دین و حقیقت، بر همه شانس و اقبال می‌افزاید.