غزل شمارهٔ ۹۱۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به رابطه عمیق و معنوی میان عاشقان و معشوق اشاره دارد. شاعر از دوستداران می‌خواهد که چیزی جز «می صفا» (شرابی که خلوص و صفا به همراه دارد) به یاران ارائه ندهند و در عشق، هر چیزی را که با روح عشق سازگار نیست، دور بیندازند. همچنین بر این نکته تأکید می‌شود که عاشقان باید از دنیا و بهانه‌ها فاصله بگیرند و تنها به وصال و حقیقت عشق توجه کنند. شاعر به شدت تأکید می‌کند که عشق و شراب به‌ویژه زمانی که با هم ملاقات کنند، باید با خلوص و عمیق‌ترین احساسات پیوند خورند. در نهایت، او بر لزوم شناخت واقعی و ارائه حقیقت به عاشقان تأکید می‌کند و می‌گوید که کسانی که درد عشق را نمی‌شناسند، نباید به دیگران درمانی بدهند.