غزل شمارهٔ ۹۲۴ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به روح‌های مقدس ز من سلام برید
به عاشقان مقدم ز من پیام برید
به روز وصل چو برقم شب فراق چو ابر
از این دو حال مشوش بگو کدام برید
خدای خصم شما گر به پیش آن خورشید
ز ماه و شمع و ستاره و چراغ نام برید
سیاه کاسه شوی ار ز مطبخ عشقش
به سوی خوان کرم دیگ‌های خام برید
نشان دهم که شما آتش از کجا آرید
ز برق نعل شهنشاه خوش خرام برید
ولیک مرکب تندست هان و هان زنهار
نه زین هلد نه لگام ار شما لگام برید
حیات یابد آن جا اگر چه مُرده برید
حلال گردد آن جا اگر حرام برید
هزار بند چو عشقش ز پای جان بگشاد
مرا دو دست گرفته به آن مقام برید
ز لوح عشق نبشتیم این غزل‌ها را
به شمس مفخر تبریز از این غلام برید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر پیام عاشقانه و درعین‌حال عارفانه‌ای دارد. شاعر به روح‌های مقدس سلام می‌‌فرستد و پیامی برای عاشقان می‌آورد. او در بحبوحه عشق و فراق، به توصیف احساسات خود می‌پردازد و اشاره می‌کند که عشق می‌تواند همه چیز را تحت تأثیر قرار دهد. شاعر همچنین به قدرت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند مرزها را بشکند و محدودیت‌ها را از بین ببرد. او در انتها، این اشعار را به شمس تبریزی تقدیم می‌کند و به رابطه عمیق خود با او اشاره دارد. به‌طورکلی، شعر به تصویر کشیدن زیبایی و قدرت عشق می‌پردازد و تأکید دارد که در عشق همه چیز ممکن است.