غزل شمارهٔ ۹۲۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از مولانا به عشق و جان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که حبیب واقعی، یعنی جان، در کعبه‌ی وجود است و اگر شما تنها جسم هستید، به دور آن بچرخید. او توضیح می‌دهد که جان، روح اصلی است و در هر چیزی وجود دارد. بالاخره ندا می‌کند که عاشقان باید جان خویش را فدای عشق کنند و در این مسیر، نکات عشق را بخوانند. او با بیان اینکه عشق مانند ساغری است که به عاشقان می‌رسد، می‌گوید اگر از عشق ملول شوید، در حقیقت از هوای تازه و زندگی دور می‌شوید. او همچنین به ماهی‌ها اشاره می‌کند که نمی‌توانند تنها به لب نان فکر کنند و از آب و زندگی غافل شوند. نهایتا، منظورش این است که باید قفس‌های ذهنی را شکسته و به آزادی واقعی دست یابیم.