نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۹۳ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیل مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن مکفوف محذوف)

میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها

چو نفطند بسوزند ز هر بیخ تری‌ها

خرف باش خرف باش ز مستی و ز حیرت

که تا جمله نیستان نماید شکری‌ها

جنونست شجاعت میندیش و درانداز

چو شیران و چو مردان گذر کن ز غری‌ها

که اندیشه چو دامست بر ایثار حرامست

چرا باید حیلت پی لقمه بری‌ها

ره لقمه چو بستی ز هر حیله برستی

وگر حرص بنالد بگیریم کری‌ها

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی مفهوم اندیشه و تأثیر آن بر رفتار انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که فکر و اندیشه مانند نفت می‌سوزند و ممکن است ما را به بی‌حالی و حیرت برسانند. او می‌گوید که نباید شجاعت را با جنون اشتباه بگیریم و باید مانند شیران با جلال و اقتدار از موانع عبور کنیم. همچنین، اندیشه می‌تواند به دام بیفتد و ایثار را حرام کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر به دام حیله‌ها بیفتیم، ممکن است از هدف خود دور شویم و حرص و طمع ما را به زانو درآورد.