غزل شمارهٔ ۹۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که عشق به محبوب، جان او را گرفته و او را از خویشتن خود بی‌خبر کرده است. عشق را به نوعی قدیم و جاودانه می‌داند که فراتر از وجود انسان است. همچنین، عشق را به سنگ مغناطیسی تشبیه می‌کند که جان را به سمت خود می‌کشد و در این فرایند، انسان خود را گم می‌کند. پس از مدتی، جان دوباره به خویشتن بازمی‌گردد و در دام عشق گرفتار می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق حقیقتی است که هیچ‌کس به نهایت آن نمی‌رسد.