رباعی شمارهٔ ۱۰۰۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساس شادی و شوق خود اشاره می‌کند. او از کسی دعوت می‌کند که بیاید و حال او را ببیند؛ زیرا روزش خوش و شاداب است. او همچنین از سوزش ناشی از عشق و زیبایی معشوقش سخن می‌گوید که مانند آتش او را می‌سوزاند و این احساس را خوشایند می‌یابد.