رباعی شمارهٔ ۱۱۶۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم
گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از درد و رنج به عنوان یک واقعیت زندگی سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که او خود دوای دردهای محبوبش است. او از محبوب می‌خواهد به دیگران نگاه نکند و به او توجه کند. همچنین، اگر محبوبی کشته شود، او از آن به عنوان شکرگزاری یاد می‌کند و می‌گوید که او خونبهای محبوبش است. بنابراین، این ابیات به عشق و فداکاری در روابط عاطفی اشاره دارند.