رباعی شمارهٔ ۱۲۵۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر عشق و علاقه عمیق خود را به معشوقش بیان می‌کند. او می‌گوید که حاضر است سرش را در خاک آستان معشوق بگذارد و دلش را در زلف او قفل کند. همچنین، از معشوقش خواسته تا لب‌هایش را به پیش او بیاورد، زیرا جانش به لب رسیده و می‌خواهد جانش را به بهانه‌ای در دهان معشوق نهد. در واقع، این شعر بیانگر تمایل و اشتیاق عمیق شاعر به معشوق است.