رباعی شمارهٔ ۱۲۵۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر می‌گوید که از شاعری و هنر نمی‌خواهد نان بخورد و از فضل و خوشی‌های آن نیز دلگیر نیست. او تأکید می‌کند که هنر و فضیلت مانند یک قدح هستند که تنها از دست محبوب می‌توان نوشید و بدون او، معنای حقیقی ندارند.