رباعی شمارهٔ ۱۳۰۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به لطافت و ظرافت جان انسان اشاره دارد. می‌گوید که ما در ظاهر ممکن است وجود داشته باشیم، اما در حقیقت بی‌جاییم و هویت واقعی‌مان ناپیداست. وقتی چهره واقعی‌مان را بروز می‌دهیم، همه چیز اعم از عقل و احساسات تحت تأثیر قرار می‌گیرد و گویی بر هم می‌ریزد.