رباعی شمارهٔ ۱۳۷۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آشفته همی رَوی به کویی ای جان
می‌جویی از آن گمشدهٔ خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمانِ بد بر دگران
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از سردرگمی خود در جستجوی یک محبوب یا معشوق سخن می‌گوید. او به تصویر رقصیدن معشوق در کوی و برزن اشاره می‌کند و از شگفتی‌اش از زیبایی و کمر زیبای او یاد می‌کند. شاعر از سایرین می‌خواهد که گمان بد درباره او نبرند و بر روی عشق و علاقه‌اش به معشوق تمرکز کند.