رباعی شمارهٔ ۱۴۲۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حس تنهایی و فراق می‌گوید و به مونس و همدم خود اشاره می‌کند که بدون او چه حالتی دارد. او خود را مانند خزان خراب و بی‌نظم می‌بیند در حالی که مونسش را به بهار تشبیه می‌کند که بدون او چه زیبا و شاداب است.