رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از دلبری صحبت می‌کند که شب گذشته او را با عشق و فریب خود تسخیر کرده است. او دلش را شکافته و درونش را پر از خون می‌بیند. سپس، اشاره می‌کند که این دل باید در آتش قرار داده شود، زیرا هنوز کاملاً نپخته و آماده نیست. در کل، شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناکی است که از عشق و جدایی ناشی می‌شود.