رباعی شمارهٔ ۱۴۸۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از愛 و شور و شوقی سخن می‌گوید که طاقت فرساست و هیچ قدرتی نمی‌تواند آن را تحمل کند. این احساس عمیق و شدید به قدری است که حتی مجنون هم در خواب نمی‌تواند آن را تجربه کند. این شور و شوق نشانه‌ای از محبت عمیق به دوست است و شاعر می‌گوید که این احساس فقط از دل کسی که به دوستش عشق می‌ورزد، سرچشمه می‌گیرد.