رباعی شمارهٔ ۱۵۷۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر جمله برفتند نگارا تو مرو
ای مونس و غمگسار ما را تو مرو
پر می‌کن و می‌ده و همی خند چو قند
ای ساقی خوب عالم‌آرا، تو مرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر از معشوقش می‌خواهد که نرود و او را تنها نگذارد. او به زیبایی و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌خواهد که معشوقش همچنان در کنار او باشد، می‌گوید که وقتی او می‌خندد و شراب می‌نوشد، زندگی شیرین‌تر می‌شود. به‌طور کلی، شاعر در این ابیات خواهان ماندن معشوق و ادامه خوشی‌هاست.