رباعی شمارهٔ ۱۶۴۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باده‌ای صحبت می‌کند که برای آرام کردن آشفتگی‌هایش می‌نوشد. او در حالت مستی خوابش می‌برد و وقتی بیدار می‌شود، متوجه می‌شود که معشوقش مانند شمعی مرده و ساقی‌اش خوابیده است. این احساس، ترکیبی از حالت مستی و دلتنگی را در او ایجاد می‌کند.