رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره کسی است که از حال بندگان خدا آگاه است و در تاریکی شب، چون چشمی و چراغ نور می‌بخشد. شاعر از او می‌خواهد که دلش را باز کند، زیرا او نمی‌داند که خدا او را می‌خواند. در واقع، این متن به ارتباط عمیق و توجه خالق به بندگانش اشاره دارد.