رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به باده اشاره می‌کند و آن را مظهر آزادی و شادی می‌داند. او باده را همچون خورشید می‌بیند که چشمش به آن روشن است و با نوشیدن آن، احساس آزادی و شادابی می‌کند. باده به عنوان نمادی از رهایی و خوشحالی در زندگی او مطرح شده است.