رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خداوند هستی بی شکل است. انسان در مواجهه با هستی محض، با استفاده از کلمات خدا، جهان مخلوق را به صورت اشیاء دارای شکل، مشاهده می کند. این کلمات مانند نامه ایست که خدا نوشته و انسان یک نسخه از آن نامه است. پس انسان خویشتن را مثل یک نامه می خواند و با توجه به کلمات، هستی خداوند را به صورت اشیاء این جهان می بیند و زیبایی خداوند را در اشیاء جهان درک میکند. این درک و فهمی که انسان دارد، آیینه همه جهان است، چرا که جهان با همین کلمات ساخته میشود. بنابراین، آگاهی به حق همه چیز، از توانایی انسان خارج نیست. تو باید خویش را بخوانی، تا حقیقت هر آنچه هست، همانطور که هست بر تو معلوم شود.