رباعی شمارهٔ ۱۷۸۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانم ز طرب چون شکر انباشته‌ای
چون برگ گل اندر شکرم داشته‌ای
امروز مرا خنده فرو می‌گیرد
تا در دهنم چه خنده‌ها کاشته‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار از شادی و شکرگذاری صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که مانند شکر شیرین و خوشبو است و خنده‌های او نشانه‌ای از شادی عمیق‌تری است که در دل دارد. این خنده‌ها نشان‌دهنده تأثیر مثبتی است که شخصی خاص بر او گذاشته و باعث شده تا او احساس خوشبختی کند.