رباعی شمارهٔ ۱۸۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و به حسرت و longing خود نسبت به او اشاره می‌کند. او معشوق را به عنوان نیکان جهان و قبله زاهدان معرفی کرده و می‌خواهد در زیبایی‌های او غوطه‌ور شود. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و از عریانی صفات خود برای نزدیک‌تر شدن به او سخن می‌گوید.