رباعی شمارهٔ ۲۰۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به عشق عمیق و پنهانی اشاره دارد که نشانه‌هایش قابل مشاهده نیستند. عشق مانند قرآن، حقایق عمیقی دارد که برای دیگران قابل درک نیست. هر عاشق از این عشق آسیب دیده و هرچند که زخم‌ها وجود دارند، نشان و اثر آن‌ها به چشم نمی‌آید.