نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

رباعی شمارهٔ ۲۱۹ مولانا

مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت

وی هرچه گهر فتاده در پای لبت

از راهزنان رسیده جانم تا لب

گر ره ندهی وای من و وای لبت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت لبان محبوب اشاره دارد. شاعر به عشقی عمیق و دردناکی اشاره می‌کند که به واسطه‌ی زیبایی لب‌ها به وجود آمده است. او از آرزوی نزدیک شدن به محبوب گله می‌کند و احساس نگرانی و افزونی عشق را در دلش بازگو می‌کند. این احساس در نهایت به حس بدرود و جدایی تبدیل می‌شود.