رباعی شمارهٔ ۲۵۹ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا با تو ز هستی تو هستی باقیست
ایمن منشین که بت‌پرستی باقیست
گیرم بت پندار شکستی آخر
آن بت که ز پندار برستی باقیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان این ایده می‌پردازد که وجود انسان و هستی او وابسته به خود اوست. شاعر هشدار می‌دهد که حتی اگر کسی به بت‌پرستی (یا باورهای غلط) پایان دهد، آن چه که در ذهن و پندار او باقی مانده، همچنان وجود دارد و راهی برای رهایی از آن نیست. به عبارتی، شکستن بت‌های فکری به معنای رهایی از آنها نیست، زیرا خود پندارها همچنان باقی‌اند.