رباعی شمارهٔ ۲۸۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و محبت عمیق به دوست است. شاعر می‌گوید که چشمی دارد که همیشه پر از تصویر دوستش است و دیدن او برایش لذت‌بخش است. در ادامه، شاعر اشاره می‌کند که تفکیک بین دوست و دیدن او ناپسند است و به نوعی می‌گوید که دوست یا باید در دیدگانش باشد، یا خودش همان دید است. این ابیات به اهمیت و جایگاه دوست در زندگی شاعر اشاره دارند.