رباعی شمارهٔ ۳۷۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به ناامیدی و عدم کفایت تلاش‌های خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر آه بکشد، یا تبدیل به خاک شود یا در برابر ماه سجده کند، اینها نمی‌تواند او را راضی کند؛ زیرا حقیقت و زیبایی ماه (یا حقیقتی بزرگ‌تر) فراتر از این‌هاست و او به آن نمی‌رسد. این ابیات احساس عمیق و ناپایداری در ارتباط با مفهوم عشق یا جمال را به تصویر می‌کشند.