رباعی شمارهٔ ۴۳۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن شترها بارشان شکر است، اما خود شتر، که به آن اشاره می‌شود، از وضعیت و حالت چشم خود بی‌خبر است. در واقع، آن چشمان مست نشان‌دهنده حالتی از گیجی و نادانی هستند و شخصی که اشاره شده، تحت تاثیر این مستی قرار دارد و نمی‌داند که اوضاع چگونه است. به بیان دیگر، زیبایی و جاذبه‌ای که وجود دارد، او را از واقعیت دور کرده است.