رباعی شمارهٔ ۴۹۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر می‌گوید که اگر کسی تو را ببیند و نتواند بخندد یا از حیرت دهانش باز نشود، ارزش تو از هزاران چیز کمتر است و چیزی جز خاک و سنگ نمی‌باشد. به عبارتی، زیبایی و تاثیر تو بر دیگران باید به قدری باشد که آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده و خوشحال کند.