رباعی شمارهٔ ۶۱۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شعر بیانگر این است که انسان در حقیقت هیچ‌ نیست و وجودی ندارد. او به نوعی به آسیب‌ها و زیان‌های زندگی گرفتار است، ولی این زیان‌ها به نوعی سود تلقی می‌شوند. شاعر این اندیشه را مطرح می‌کند که حضور انسان در این جهان با وجود خاکی‌اش، هیچ فایده‌ای ندارد و به نوعی بی‌ثمری وجود انسان را به چالش می‌کشد.