رباعی شمارهٔ ۶۹۷ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل دوش در این عشق حریف ما بود
شب تا به سحرگاه نخفت و ناسود
چون صبح دمید سوی تو آمد زود
با چهرهٔ زرد و دیدهٔ خون‌آلود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گویا عشق به قدری قوی است که دل را نتوانسته است آرام کند و شب تا صبح درگیر آن بوده است. وقتی صبح فرا می‌رسد، دل به سوی محبوب می‌رود، اما با حالتی خسته و چهره‌ای زرد و چشمانی پر از اشک مواجه می‌شود.